می زد ز درون جان دم سرد

دیوانه ز خویش بی خبر بود

می راند ز آب دیده رودی

می گفت، چو بی دلان، سرودی

زآن باد چو ریگ رقص می کرد

چون گشت یقین که مرد دل ریش

دارد سفری دراز در پیش