کامید خود از درت براریم

زین رو همه را به زندگانی

از جفت گریز نیست دانی

چون هست چنین امیدواریم

ناسفته درت که زخزینه است

ما ورد صفا در آبگینه است

گویی به زبان خود، که بی گفت،