خود گیر که ما، به دست پیشی

انگشت به گوش و دست بر سر

زین گونه حریف ناخردمند،

در خورد کجا بود به پیوند؟

جستیم رضای تو به خویشی

آشفته، که حال خود نداند،

تیمار عروس کی تواند!