می شست به گریه دست از آن ماه

او قصه جان ریش می خواند

و افسون خلاص خویش می خواند

می کرد به سینه یاد دل خواه

بیرون خوش و از درونه دل تنگ

تن حاضر و دل هزار فرسنگ

مطرب ز طرب ترانه می زد