چون غم زده را در آن تحیر

پروانه صفت بر آتش تیز

کبکی که شکسته بال باشد

شاهین زندش چه حال باشد

از خوردن غم درونه شد پر

بس کانده سینه شد فزونش

از دل به دهن رسید خونش