کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 37

مهری که به سینه داشت رویم،

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

34
کز قبله به بت نظر توان داشت
#
35
بنشاند مرا چنین بر آذر
#
36
حکم پدر و رضای مادر
#
37
مهری که به سینه داشت رویم،
انتخاب‌شده
38
بر روی پدر چگونه گویم؟
#
39
آن یار که، جز تو، در کنارست
#
40
سروست و مرا درخت خارست
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 37 از «بخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن» است.