دیدار توام مباد روزی

هر چند، به عقد بود جفتم

نادیده رخش، طلاق گفتم

گر بود نظر به دل فروزی

در سر نکنم دویی همه گاه

گر سر دو کنی به تیغ کین خواه

مومن به وفا دو روی نبود