کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 50

ور هست یگانه گوی نبود

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

47
در سر نکنم دویی همه گاه
#
48
گر سر دو کنی به تیغ کین خواه
#
49
مومن به وفا دو روی نبود
#
50
ور هست یگانه گوی نبود
انتخاب‌شده
51
بر من چه کشی، بخشم، شمشیر؟
#
52
من خود شده ام ز جان خود سیر!
#
53
بیدار، برای آخرین خواب
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 50 از «بخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن» است.