کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 69

آسوده، که با فراغ دل زیست

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

66
ور سنگ طلب کنی، ندارم
#
67
تو فارغ و دل بسی فغان زد
#
68
بر ماه طپانچه چون توان زد
#
69
آسوده، که با فراغ دل زیست
انتخاب‌شده
70
او کی داند که سوز من چیست!
#
71
باغی که خزان ندیده باشد
#
72
برگ و گلش آرمیده باشد
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 69 از «بخش ۱۹ - جواب نبشتن مجنون مرفوع القلم، از سیاهی آب ناک دیده، جراحت نامه لیلی را، و ریشهای سربسته از نوک قلم خاریدن، و خون سوخته بر ورق چکانیدن، و دهانه جراحت را به کاغذ لیلی بستن» است.