پیکان فراق را سپر شد

دامن ز گل پیاده پرداخت

بر خار پیاده رخش می تاخت

در کوه شد و به تیغ بر شد

باز آن ددگان که صف شکستند

گردش، چون سپهر، حلقه بستند

از آب دو دیده بی مدارا