باز آن ددگان که صف شکستند

بر خار پیاده رخش می تاخت

در کوه شد و به تیغ بر شد

پیکان فراق را سپر شد

گردش، چون سپهر، حلقه بستند

از آب دو دیده بی مدارا

می داد گهر به سنگ خارا