کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 12

بگشاد، چو مار، از آدمی پوست

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۲۱ - دل دادن مجنون، سگی را که در کوی دلدار دیده بود، و بازوی خون را طوق گردن او ساختن، و تن استخوان شده را گزند دهان و مزد دندان او کردن و به زبان چربش نواختن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

9
مرغان چمن خزیده در شاخ
#
10
در رفته خزندگان به سوراخ
#
11
خورشید چنانچ تیزی اوست
#
12
بگشاد، چو مار، از آدمی پوست
انتخاب‌شده
13
در حوضه خشک از آتش و تاب
#
14
صد پاره شده زمین بی آب
#
15
در دشت سرابهای کین توز
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 12 از «بخش ۲۱ - دل دادن مجنون، سگی را که در کوی دلدار دیده بود، و بازوی خون را طوق گردن او ساختن، و تن استخوان شده را گزند دهان و مزد دندان او کردن و به زبان چربش نواختن» است.