کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 39

گه پیش رخش به گریه نالید

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۲۱ - دل دادن مجنون، سگی را که در کوی دلدار دیده بود، و بازوی خون را طوق گردن او ساختن، و تن استخوان شده را گزند دهان و مزد دندان او کردن و به زبان چربش نواختن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

36
می شست به گریهای زارش
#
37
دامن به تهش فگنده در خاک
#
38
می کرد به آستین سرش پاک
#
39
گه پیش رخش به گریه نالید
انتخاب‌شده
40
گه در کف پاش دیده مالید
#
41
بوسید سرش به رفق و آزرم
#
42
خارید برش به ناخن نرم
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 39 از «بخش ۲۱ - دل دادن مجنون، سگی را که در کوی دلدار دیده بود، و بازوی خون را طوق گردن او ساختن، و تن استخوان شده را گزند دهان و مزد دندان او کردن و به زبان چربش نواختن» است.