در گردن خود کشم، به زاری؟!

گر تو سگی از سرشت دوران

اینک سگ تو منم به صد جان

کو سلسله تو، تا ز یاری،

باری بزنم به مهر و پیوند

با تو به موافقت، دمی چند

پای تو که گشت بر در یار