زنجیر خودت نهد چو بر دوش

از من برسانیش سلامی

هر جا که نهاد پای روشن

بسیار ببوسی از لب من

از گردن من مکن فراموش

روزی اگر آن بت پری چهر

دستی به سر تو ساید از مهر