زد بر رخش آب و کرد بیدار

آن چشم که راه خواب می زد

بر عاشق خفته آب می زد

یعنی که ز گریه گهربار

باران چو نشاند سبزه را گرد

از خواب درآمد آن گل زرد

مجنون که ز خواب دیده بگشاد