کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 139

آن هر دو، چو بخت خویش بیدار

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۲۲ - غنودن نرگس لیلی از بیماری، و مجنون بی خواب را در خواب دیدن، و به نفس تند خویش از جای جستن، و بیرون پریدن، و کمر کوه گرفتن، و مجنون را بر تیغ کوه خراشیده و خسته دریافتن، و دست سلوت بر خستگی او سودن، و مرهم راحت رسانیدن

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

136
آن آینه را نهاد در پیش
#
137
چون عکس دو آینه یکی بود
#
138
رفت، ار به یگانگی شکی بود
#
139
آن هر دو، چو بخت خویش بیدار
انتخاب‌شده
140
زان خواب عجب، به حیرت کار
#
141
افسانه خواب چون به سر شد
#
142
بیداری هجر پرده در شد
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 139 از «بخش ۲۲ - غنودن نرگس لیلی از بیماری، و مجنون بی خواب را در خواب دیدن، و به نفس تند خویش از جای جستن، و بیرون پریدن، و کمر کوه گرفتن، و مجنون را بر تیغ کوه خراشیده و خسته دریافتن، و دست سلوت بر خستگی او سودن، و مرهم راحت رسانیدن» است.