جانم غم رفته باز گوید

گر دم زنم از درونه تنگ

ترسم که خورم ز بام و در سنگ

چشمم به ستاره راز گوید

یاد تو چنان برد ز من هوش

کز هستی خود کنم فراموش

ناگاه که از خود آیدم یاد