دل هم سر خود گرفت و بگریخت

گر کرد زمانه بی وفایی

باری تو مکن که آشنایی

خونابه دیده آب من ریخت

گفتی که صبور باش و مخروش

این قصه، نمی کند دلم گوش

ای دوست، ز دوست دور بودن،