هر چند ز بخت خود به جانم

وانگاه، به دل، صبور بودن؟؟

چون من به هلاک جان سپردم

دور از تو ز دوری تو مردم

هر جور که بینم از تو دانم

دامن که ز کهنگی بخندد

تهمت به زبان خار بندد