تنگ آمد از انده درونی

چون شمع ز غم فسرده می بود

شب سوخته روز مرده می بود

روزی ز غم اندرون زبونی

از کنج سرای آتش اندود

سرگشته برون شتافت چون دود

خوبان که بدید هم نشینش