کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 123

زان ره که گذشت، بی جمالت

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۲۷ - خرامش کردن سرو لیلی، با سرو قدان همسایه، سوی بوستان، و شناختن آزاده ای آن نو بران را، و زبان سوسنی کشیدن، و غزلی جگر دوز، از یک اندازهای مجنون، به آواز نرم روان کردن، و بر دل لیلی زدن، و کاری آمدن، و باز جست کردن لیلی طیرگی بلبل خار نشین خود را، و آزمودن آن راوی تعطش لیلی را، سوی خونابه مجنون و مرگ مجنون، به قبله کرم کردن، و سوخته شدن لیلی، و به گرمی در خانه باز آمدن، و به تب اجل گرفتار شدن

قالبغزل

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

120
جان نیز به بیدلی ترا داد!
#
121
تازیست، نظر به سوی تو داشت
#
122
چون مرد، هم آرزوی تو داشت
#
123
زان ره که گذشت، بی جمالت
انتخاب‌شده
124
همره نشدش، مگر خیالت
#
125
چون با تونبود دوش با دوش
#
126
با خاک سیاه شد هم آغوش
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 123 از «بخش ۲۷ - خرامش کردن سرو لیلی، با سرو قدان همسایه، سوی بوستان، و شناختن آزاده ای آن نو بران را، و زبان سوسنی کشیدن، و غزلی جگر دوز، از یک اندازهای مجنون، به آواز نرم روان کردن، و بر دل لیلی زدن، و کاری آمدن، و باز جست کردن لیلی طیرگی بلبل خار نشین خود را، و آزمودن آن راوی تعطش لیلی را، سوی خونابه مجنون و مرگ مجنون، به قبله کرم کردن، و سوخته شدن لیلی، و به گرمی در خانه باز آمدن، و به تب اجل گرفتار شدن» است.