وز آب برفت چشمه سارش

لیلی، که بهار عالمی بود

زو چشمه زندگی نمی بود

آتش زده گشت نوبهارش

آن ریش کهن که در جگر داشت

جان برد، که سوی جان گذر داشت

آن دل که شدش به عشق پامال