کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 13

خندان ز دل زمین برون آی

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۳۰ - این مویهای بی جان، به گیسوی منور مادر مغفوره خویش، که تاب الشیب نوری داشت، راست افتاد، و بدین نالهای سوزان، نفس حسن را خاکستر کرده شد و گوهر پاک برادر حسام الدین را، که در میان خاک، خورد مور چه گشت، روشن گردانیده آمد، تعمده الله به غفرانه

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

10
دهرم، بدو دهره، خست سینه
#
11
چون مادر من، کجایی آخر؟
#
12
روی از چه نمی نمایی آخر؟
#
13
خندان ز دل زمین برون آی
انتخاب‌شده
14
بر گریه زار من به بخشای
#
15
راندی به بهشت کشتی خویش
#
16
رو تافتی از بهشتی خویش
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 13 از «بخش ۳۰ - این مویهای بی جان، به گیسوی منور مادر مغفوره خویش، که تاب الشیب نوری داشت، راست افتاد، و بدین نالهای سوزان، نفس حسن را خاکستر کرده شد و گوهر پاک برادر حسام الدین را، که در میان خاک، خورد مور چه گشت، روشن گردانیده آمد، تعمده الله به غفرانه» است.