کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 14

بر گریه زار من به بخشای

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثربخش ۳۰ - این مویهای بی جان، به گیسوی منور مادر مغفوره خویش، که تاب الشیب نوری داشت، راست افتاد، و بدین نالهای سوزان، نفس حسن را خاکستر کرده شد و گوهر پاک برادر حسام الدین را، که در میان خاک، خورد مور چه گشت، روشن گردانیده آمد، تعمده الله به غفرانه

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

11
چون مادر من، کجایی آخر؟
#
12
روی از چه نمی نمایی آخر؟
#
13
خندان ز دل زمین برون آی
#
14
بر گریه زار من به بخشای
انتخاب‌شده
15
راندی به بهشت کشتی خویش
#
16
رو تافتی از بهشتی خویش
#
17
زان بی ادبی که بیش کردم
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 14 از «بخش ۳۰ - این مویهای بی جان، به گیسوی منور مادر مغفوره خویش، که تاب الشیب نوری داشت، راست افتاد، و بدین نالهای سوزان، نفس حسن را خاکستر کرده شد و گوهر پاک برادر حسام الدین را، که در میان خاک، خورد مور چه گشت، روشن گردانیده آمد، تعمده الله به غفرانه» است.