اینک ز فراق زخم خوردم

راندی به بهشت کشتی خویش

رو تافتی از بهشتی خویش

زان بی ادبی که بیش کردم

تا خانه بود ز دولت آباد

قدرش نشناسد، آدمی زاد

نام تو پناه که لب تو در سخن بود