که شیرینی عیش ریزد به کام

بزن تا که بر باید از مغز هوش

به دل جان نوریزد از راه گوش

بیا ساقی آن باده تلخ فام

بده تا به شیرینی آرم به کار

که تلخی بسی دیدم از روزگار

بیا مطر با برکش آواز تر