بدان ار غنون ساز طنبور نام

بده تا چو در تن در آرد توان

گل زرد من زو شود ارغوان

بیا مطرب اسباب می کن تمام

که گر چون عروسانش در بر نهی

می پر دهد از کدوی تهی

بیا ساقی آن باده چون عقیق