بیا ساقی آن ساغر گرم خیز

برون بر غم از سینه های نژند

ز سر نو کن آیین عشاق را

به غلغل در آرا این کهن طاق را

یکی جرعه بر خاک خسرو بریز

بیا ساقی آن می که کام من است

به من ده که در خورد جام من است