وز اندازه خویش بیرون بود

ز چیزی که آوردم از هند و چین

ز توران و ایران و مکران زمین

بدار و ببخش آنچ افزون بود

به تو حاجت آنستم ای مهربان

که بیدار باشی و روشن روان

نداری تن خویش را رنجه بس