که بیدار باشی و روشن روان

بدار و ببخش آنچ افزون بود

وز اندازه خویش بیرون بود

به تو حاجت آنستم ای مهربان

نداری تن خویش را رنجه بس

که اندر جهان نیست جاوید کس

روانم روان ترا بی گمان