روانم روان ترا بی گمان

که بیدار باشی و روشن روان

نداری تن خویش را رنجه بس

که اندر جهان نیست جاوید کس

ببیند چو تنگ اندر آید زمان

شکیبایی از مهر نامی تر است

سبکسر بود هرک او کهتر است