شکیب از میان عزم دروازه کرد

گهی گل همی ریخت اندر کنار

گهی دست می سود بر سیب و نار

چو می رغبت عاشقان تازه کرد

چنان باده در نازنین راه یافت

کزو شرم را دست کوتاه یافت

هوای دلش قفل عصمت شکست