دهان را ز اشام و خور بند کرد

روان شد سوی کوه چون بی گمان

زهر بوم برداشت آهنگ خویش

چو سیمرغ بنشست با سنگ خویش

به شاخ گیا سینه خرسند کرد

نیایش گر پرده راز گشت

به راز اندران پرده دم ساز گشت