کنون پنجه ما و دامان کوه

چو تو داشتی صحبت از ما دریغ

تواضع ز تو نیست ما را دریغ

گر از زحمت ما نیایی ستوه

طریقی نما از خبر داشتن

که بتوانم این بار برداشتن

بخشنودی کرد گارم درار