که اقبال چون گشت هم پشت من

که خاکی نگنجد به آب اندرون

سکندر به پاسخ زبان بر گشاد

ز درج دهن کان گوهر گشاد

کلید جهان داد در مشت من

بسی پی فشردم به جویندگی

که شویم لب از چشمه زندگی