گر آسایشی خواهی از روزگار

که مردم ندیدت که چون آمدی؟

سروش خجسته سخن در گرفت

ز راز نهان پرده را بر گرفت

جمال عزیزان غنیمت شمار

دل از روی هم صحبتان شاد کن

به نقل و به می مجلس آباد کن