سکندر که گیتی خداوند بود

برامد چو یوسف ز زندان تنگ

گرامی تنش باز مانده ز زور

نمک وار بگداخته ز آب شور

به هم صحبتان دیر پیوند بود

چو هنگام رفتن فراز آمدش

به دیدار خویشان نیاز آمدش