نهی دست رفتم سرانجام کار

که چون من ولایت ستانی شگرفت

ز نطع زمین تا به دریای ژرف

ز چندین زر و گوهر بی شمار

سوم آنکه چون نوبت آن شود

که تن در دل خاک مهمان شود

در اسکندریه که جای من است