دران عمر کز نه صد افزونش بود

که چشمش چو هندوست آهو فریب

شنیدم که لقمان دانش پژوه

که آمد ز بس زندگانی به ستوه

قد از حجره یک نیمه بیرونش بود

عمارت نکرد آن قدر در خراب

که ایمن بود ز ابرو از آفتاب