صاف بد آمیخته با درد می

جان و خرد سوی سماوات برد

جان دوم را، که ندانند خلق

مصقله ای کرد و به جانان سپرد

بر سر خم رفت و جدا شد ز درد

در سفر افتند به هم، ای عزیز

مروزی و رازی و رومی و کرد