دلم نشاط وطرب را فراخ میدان بود

دلم خزانه پرگنج بود و گنج سخن

نشان نامه ما مهر و شعر عنوان بود

همیشه شاد و ندانستمی که، غم چه بود؟

بسا دلا، که به سان حریر کرده به شعر

از آن سپس که به کردار سنگ و سندان بود

همیشه چشمم زی زلفکان چابک بود