خاصه چو گل و یاسمن دمید

می آزاده پدید آرد از بداصل

فراوان هنرست اندرین نبید

هرآن گه که خوری می خوش آن گه است

بسا حصن بلندا، که می گشاد

بسا کره نوزین، که بشکنید

بسا دون بخیلا، که می بخورد