ایدون که در سراسر این سبز گلستان

لب تر مکن به آب، که طلقست در قدح

دست از کباب دار، که زهرست توامان

با کام خشک و با جگر تفته درگذر

کافور همچو گل چکد از دوش شاخسار

زیبق چو آب بر جهد از ناف آبدان