که دیده روی تو بیند چه جای پند آنجا

رخ تو دیدم و گفتی سپند سوز مرا

چو جان بجاست چه سوزد کسی سپند آنجا

کسان بکوی تو پندم دهند و در جایی

به خانه تو همه روز بامداد بود

که آفتاب نیارد شدن بلند آنجا

بشانه شست تو می بافت زلف چون زنجیر