خروشان به سربر پراگنده خاک

هرانگه که زین تیرگی بگذرم

بگویم جفای تو با داورم

بنالم ز تو پیش یزدان پاک

چنین داد پاسخ سپهر بلند

که ای مرد گوینده بی گزند

چرا بینی از من همی نیک و بد