چنین ناله از دانشی کی سزد

چنین داد پاسخ سپهر بلند

که ای مرد گوینده بی گزند

چرا بینی از من همی نیک و بد

تو از من به هر باره ای برتری

روان را به دانش همی پروری

بدین هرچ گفتی مرا راه نیست