پندی بده دو نرگس خون خوار خویش را

آورده ام شفیع دل زار خویش را

ایدوستی که هست خراش دلم از تو

مرهم نمی دهی دل افکار خویش را

آزاد بنده ای که به پایت فتاد و مرد