خسرو کدامین خس بود کز شور عشق از پس بود

این زهر بگذشت از فسون ضایع مکن تریاک را

گویی بر آمد گاه خواب اندر دل شب آفتاب

آندم کز آه صبح تاب آتش زنم افلاک را

یک ذره آتش بس بود صد خرمن خاشاک را