بیا که تا به چمن در رویم و بنشینیم

ز دست چون بتوان داد روی نیکو را

به باغ غرقه خون است لاله دانی چیست

ز تیغ کوه بریده است روزگار او را

ببوی گل بکف آریم جام گلبو را